جستاری پیرامون تهدیدات بخش کشاورزی در حوزه تنوع زیستی و راهکارهای مدیریت آن

چکیده: تخریب زیستگاه­های طبیعی مهمترین تهدید زیست ­محیطی صنعت کشاورزی محسوب می‌­شود. انتشار سموم کشاورزی از قبیل آفت کش­ها، علف کش­ها و جونده­ کش­ها تعادل اکولوژیک را بر هم می­زند و برای تنوع زیستی نوعی تهدید به شمار می­رود. علاوه بر آن، کاربرد کودهای شیمیایی و کشت گیاهان تراریخته به زیستمندان بومی‌آسیب می­ رساند. در زیربخش دامپروری، چرای دام در عرصه­‌های طبیعی فشار اکولوژیک شدیدی را بر تنوع گیاهی و جانوری وارد می­سازد. راه­کارهای کنترل تهدیدات مذکور، تا حدود زیادی منطبق بر راهبرد­های کشاورزی پایدار، به خصوص کشاورزی ارگانیک است. بر این اساس لازم است مصرف سموم علفکش با کنترل مکانیکی، زراعی، رعایت آیش، تناوب و کاربرد مالچ طبیعی، جایگزین گردد. پیروی از الگوی “مدیریت اکولوژیک آفات” (EPM)، به جای “کنترل تلفیقی آفات” (IPM) بهترین شیوه مدیریت آفات شناخته می‌­شود. این روش تا حد زیادی از آسیب­ بر حیوانات غیرهدف و تنوع زیستی می­ کاهد. حمایت از گرده­افشان­ها و کشت چندمحصولی، تنوع زیستی را در مزارع، باغات و محیط­های اطراف آن­ها افزایش می­ دهد و موجب کنترل آفات، پاتوژن­های گیاهی و علف­های هرز نیز می­گ ردد. تغییر الگوی دامپروری سنتی به نیمه­ سنتی یا صنعتی در کاهش تهدیدات دامپروری در حوزه تنوع زیستی بسیار موثر است. همچنین توسعه و حمایت از زیربخش باغبانی به تنوع جانوری کمک شایانی می‌­کند.

جهت دریافت مقاله کلیک کنید.

این نوشته در مقاله ها ارسال و برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *